January 2010
1 post
1 tag
Χρυσά στεφάνια σε σκοτεινές σπηλιές
«Εκτός αν είν’ ο οργασμός
Νόμος του παρελθόντος,
Μηχανισμός του ανεπανάληπτου»
Κική Δημουλά
Χωρίς να τα φοράει κανείς
Δεκάδες, να λάμπουν μέσα στην αχρηστία τους,
Μέσα στις προθήκες αντικατοπτρίζουν πολλαπλώς την μεταλλική αξία τους.
Δεν ξέρω τι πρέπει να θυμίζουν.
Έχουν πάνω μικρά λουλούδια, λεπτά φιδίσια...
December 2009
3 posts
Πρώτα εγώ, πρώτα οι άλλοι
«μη πήτε, λοιπόν, ποτέ, ότι ο νέος αυτός δεν είχε ιδανικά, διότι έσκυψε πολύ στο χείλος των αβύσσων»
Ανδρέας Εμπειρίκος
Και πως αλλιώς να πας μπροστά όταν δεν σκέφτεσαι τον άλλον;
Όταν η προσωπική σου επιτυχία έρχεται σε άμεση αντίθεση με την ευτυχία του πλησίον σου, δεν αυτοαναιρείται ο ίδιος ο στόχος σου; Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορούν και κοιμούνται τα βράδια αυτοί που εκτελούν...
Η επιστροφή του φόβου
Ο φόβος τρύπωσε στην καρδιά μου από το ακουστικό του τηλεφώνου μου. Από την άκρη της γραμμής, ορθή κοφτή, ασθμαίνοντας, πιο βαριά απ’ ότι συνήθως, η φωνή του κοριτσιού μου. «Τι έχεις, κλαις;», τη ρώτησα και μου απάντησε γρήγορα «δεν μπορούμε ν’ αναπνεύσουμε, δε μπορούμε να βγούμε, θα πεθάνουμε, θα πεθάνουμε». Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει γρήγορα, μάζεψα τους χτύπους της, προσπάθησα να τους...
1 tag
Compiling complete discography
συνθέτοντας τη δισκογραφία της ζωής μου
βλέπω μόνο εσένα
ξανά και ξανά
πίσω απ’ τα μάτια μου
πριν απ’ την κάθε μου κίνηση
σα να ‘σουνα πάντα εδώ
και να παίζαμε μαζί από μωρά
ξανά και ξανά
μόνο εσύ
στ΄αγορίστικά μου όνειρα
χωρίς καμιά αμφιβολία
όλα τα τραγούδια μου τα ύφαινα για σένα
πάντα για σένα
ξανά
και ξανά.
November 2009
3 posts
Υποκλίνομαι μεγάλε μάγιστρε
Η γραμματική της φαντασίας είναι πλέον ανορθόγραφη χωρίς εσένα.
Αναπαύσου, σε κόσμους τόσο μαγικά πλούσιους, σαν αυτούς που δημιούργησες.
“Το παρόν σου έσβησε μπροστά σε δύο αιωνιότητες, του παρελθόντος και του μέλλοντός σου”.
Милорад Павић 1929-2009
Ζητούνται ήδη νεκροί
«…Δεν ένιωσες ποτέ ότι έπρεπε να βιαστείς, να βιαστείς, να βιαστείς
και ότι ο χρόνος λιγοστεύει; Πιστεύεις ότι είσαι αθάνατος;»
Λίγο από πρόκληση, λίγο από ηδονή, απαντούσα:
«Αυτό ακριβώς: πιστεύω ότι είμαι αθάνατος».
Jean-Paul Sartre
Κλείνοντας την πόρτα στους ατελείωτους δρόμους με τα λάθη μου,
Ρίχνοντας φως σε εκείνα που έκρυψα,
Σμίγοντας δεμάτι όλα τα καλά μακριά φιλιά μου
Γραβατώθηκα τα...
3 tags
έτοιμοι φίλοι διαθέσιμοι
…χωρίς να αναρωτιέμαι και πολύ
αν μου απέδιδε στο ελάχιστο αυτό το συναίσθημα.
Δεν το απέδιδε, όχι.
Τόμας Μάν
Πόσο πολύ μπορεί να χαθεί κανείς στις διαδικασίες.
Διαδικαστικά καφέ και διεκπεραιωτικά τσιμπούσια και φίλοι που πάνε κι έρχονται μηχανικά. Προσπαθώντας όσο πιο πολύ να χάσουμε το μίζερο παλτό που φοράμε κάθε μέρα. Η πραγματικότητα όμως είναι εσώρουχο στενό.
Όσο τους βλέπω να...
August 2009
9 posts
4 tags
εφήμερα συμφέροντα ηλιθίων
Πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ου πάντα συμφέρει.
Πάντα μοι έξεστιν, αλλ’ ουκ εγώ εξουσιασθήσομαι υπό τινος.
Προς Κορινθίους Α΄
Δεν είναι όλα αυτά που κάνω προς το συμφέρον μου. Αυτό είναι σίγουρο.
Εξουσιάζομαι απείθαρχος ακόμα κι από πράγματα που κατά βάθος δε μου αρέσουν. Είναι η ανθρώπινή μου ιδιότητα δικαιολογία για να φέρομαι ηλιθίως; Από την άλλη, όταν κρίνει κανείς τον εαυτό του, πόσο αυστηρά...
4 tags
περήφανη επαρχιώτικη απελπισία
So very difficult, Yeats, beauty so difficult.
Ezra Pound
Περί παρακμής ο λόγος.
Παραμονή Δεκαπενταύγουστου. Πήχτρα το μαγαζί. Όλοι καπνίζουν. Mεθυσμένοι. Δεν υπάρχει κανείς λόγος να είναι έξω. Έχουν πει ότι χρειάζεται να έχει ειπωθεί. Έχουν βάλει τα καλά τους και έχουν βγει έξω. Με τους ίδιους και τους ίδιους. Να πουν τα ίδια και τα ίδια. Είναι όμορφο (και μικρό) το χωριό. Όλοι ξέρουν τα πάντα...
3 tags
φωτεινοί ελπιδοφόροι αγαπημένοι
Και οι παίδες εξακολουθούν την μέρα και τη νύκτα, (όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, μεσ’ στις ψυχές σας σκύβοντας θα τους ακούστε) οι τίμιοι παίδες εξακολουθούν να ψάλλουν.
Ανδρέας Εμπειρίκος
Το «άιντε» το λένε όλοι οι βαλκάνιοι. Το λέω κι εγώ καθημερινά, δέρνοντας τον απείθαρχο εαυτό μου. Δεν ξέρω ώρες ώρες τι με κάνει να συνεχίζω. Λίγο οι υποσχέσεις που έχω δώσει, λίγο οι ελπίδες μου για το ανείπωτο...
3 tags
μετα - νεοελληνικός σκοταδισμός
…σαν τους Έλληνες. Σαν τους θεούς τους. Που είναι μικροπρεπείς, τσακώνονται, καυγαδίζουν. Μισούν. Δολοφονούν. Γαμούν. Το μόνο που θέλει ο Δίας είναι να γαμήσει –θεές, θνητές, δαμάλες, θηλυκές αρκούδες – κι όχι μόνο με την κανονική του μορφή αλλά, κι αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον, παίρνοντας τη μορφή ζώων.
Φίλιπ Ροθ
«Μην περιμένεις να αλλάξεις εσύ τον κόσμο» μου είπαν οι δικοί μου όταν μικρός τους...
3 tags
εγώ αυτός εγώ
Θα πρέπει να αναθεωρήσω πλήρως τις απόψεις μου, να τι πρέπει να κάνω.
Τζ. Μ. Κούτσι
Περνώντας τα χρόνια μεγαλώνει το πεδίο του παιχνιδιού του. Τον νιώθω κάθε μέρα να λαμβάνει περισσότερες αποφάσεις στη θέση μου. Ίσως και να γίνομαι αυτός.
Μερικές φορές μιλάμε. Όχι συζητήσεις σε βάθος. Προτάσεις μικρές, άλλοτε λέξεις: σε βλέπω/ τι προσπαθείς να κάνεις τώρα/ πότε επιτέλους θα σταματήσεις/ φύγε.
Τον...
3 tags
ευτυχείς άφρονες παράφρονες
Ουδείς γάρ τών αφρόνων οίς έχει αρκείται,
μάλλον δέ οίς ούκ έχει οδύναται.
Επίκουρος
Σε ποιό σημείο ακριβώς πρέπει να σταματήσω και να πω: εδώ είμαι, αρκούμαι οίς έχω, είμαι ικανοποιημένος;
Είμαι σίγουρα χαρούμενος. Κοντά σε αυτό που ορίζω εγώ ως ευτυχία. Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να σταματήσω κάθε προσπάθεια για να αλλάξω, να γίνω καλύτερος; Ό,τι και να έχω καταφέρει να κάνω, να μάθω, να νιώσω,...
3 tags
αποκόπτοντας αφόρητες συναναστροφές
Άνθρωπε σύ που βολοδέρνεις
μόνος – ολόμονος – τι γυροφέρνεις
μέσ’ τον απέραντο ωκεανό;
πως δε φοβάσαι μη ναυαγήσεις;
Νίκος Εγγονόπουλος
Θέλω να μιλήσω για ξεκαθαρίσματα.
Αν μου δινόταν η ευκαιρία για μία μόνο ευχή, θα ήθελα να ξαναρχίσω τη ζωή μου απ’ την αρχή. Όπως ακριβώς μου δόθηκε, μόνο να λείπουν τα δικά μου λάθη. Και τα λάθη μου τα μεγαλύτερα είναι που πλήγωσα τους γύρω μου. Όποιοι κι αν...
3 tags
αραβικό μίνι μάρκετ
Ένα μυαλό στην άκρα του κόσμου που βυθίζεται στην ηλιθιότητα, γιομώνει τα μελίγγια μας σκοτάδι.
Νίκος Καζαντζάκης
Τι ζωή να κάνει άραγε; Είναι καλύτερα εδώ από την πατρίδα του; Νιώθει άραγε μόνος του; Να αναπολεί τις μέρες που έπαιζε μικρός; Είχε χρόνο για παιχνίδι; Μήπως τον είχαν μπάσει στη δουλειά από παιδί;
Γύρω στα σαράντα τον έκανα. Ήταν περήφανος για την πραμάτεια που είχε στοιβάζει στα...
3 tags
ελληνική καθαρόαιμη μιζέρια
«Αρκεί να χτίσεις τη σκιά ενός ανθρώπου για να πεθάνει»
Ισμαήλ Κανταρέ
Ζω σε μια πόλη, όπου οι πολυκατοικίες, σε ορισμένα σημεία, είναι τόσο κοντά η μία με την άλλη, που με μεγάλο ζόρι μπορείς να αναπνεύσεις. Τα χρώματα παρόμοια, μουντά, άχαρα. Σκουριασμένα κάγκελα και ξεφλουδισμένοι φιστικί τοίχοι.
Όταν γύρω στα δέκα μου δε φοβόμουν πια μη χάσω το δρόμο από το σχολείο πίσω στο σπίτι, άρχισα να...