…σαν τους Έλληνες. Σαν τους θεούς τους. Που είναι μικροπρεπείς, τσακώνονται, καυγαδίζουν. Μισούν. Δολοφονούν. Γαμούν. Το μόνο που θέλει ο Δίας είναι να γαμήσει –θεές, θνητές, δαμάλες, θηλυκές αρκούδες – κι όχι μόνο με την κανονική του μορφή αλλά, κι αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον, παίρνοντας τη μορφή ζώων.

Φίλιπ Ροθ

«Μην περιμένεις να αλλάξεις εσύ τον κόσμο» μου είπαν οι δικοί μου όταν μικρός τους είπα ότι όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω πρωθυπουργός. Που να ξέρω τότε ότι όχι μόνο τον κόσμο δε θα άλλαζα, αλλά θα επιθυμούσα να γίνω γρανάζι στο σύστημα που μισούσα.

«Πρέπει να μάθεις να πατάς επί πτωμάτων. Μην κοιτάς εμάς, εμείς σε καλομάθαμε. Ο κόσμος εκεί έξω είναι κακός». Αυτή ήταν η δεύτερη συμβουλή.

«Καλό κι αυτό, αλλά γιατί δεν ψάχνεις και μια θέση στο δημόσιο, να έχεις την ηρεμία σου, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, να έχεις ένα μισθό ό τι κι αν γίνει»; Η τρίτη.

Μεγαλώνοντας άρχισα να πιστεύω ότι οι δικοί μου ήταν στενόμυαλοι. Τώρα πια είμαι πεπεισμένος ότι ήταν απλώς ένα χαρακτηριστικό δείγμα των πολιτών αυτής της χώρας.

Αδιαφορία, Βιαιότητα, Ωχαδερφισμός. Αυτό είναι το τρίπτυχο του μετα-νεοελληνικού ιδεολογικού πανθέου. Αν εξαιρέσουμε τις εξαιρέσεις, αυτή είναι η ανάγλυφη πραγματικότητα. Και δε μιλάω μόνο για την αισχρή καθημερινότητα. Μιλάω για το μεγάλο και το υψηλό. Η ελληνική κοινωνία διαβρώνεται εκ των έσω και εκ των νεοσσών της. Ακόμα και οι νέοι ονειροπόλοι σαρώνονται  συλλήβδην και ορμητικώς μπροστά στον κυνισμό του μετα-νεοέλληνα. (Σε ποιά παραλία /7 ευρώ ξαπλώστρα να απλώσεις το κορμί σου να δεις τα άστρα,  σε ποιά σχολή/εκδρομή ΔΑΠ, πάρτι ΠΑΣΠ να κάνεις επανάσταση,  σε ποιό κοίλο θεάτρου/Λαμπράκηδω*και Μπακατσέλω* να ακουστεί η νότα που πρέπει, η λέξη που θέλω). Χίλια πάρε-δώσε-λάδωσε και χίλια κοίτα-νά τα-σώπασε. Και ποτέ ένα φτάνει –κουράστηκα – δε θέλω πια, ένα σιχάθηκα-απηύδησα-θα αρχίσω εκ νέου. Ποτέ κανείς.

Μάθαμε κι εμείς, όπως κι οι άλλοι οι προηγούμενοι, γίναμε ζώα.

Κι ας μη παραπονιόμαστε όταν γαμιέται ο Δίας.