«μη πήτε, λοιπόν, ποτέ, ότι ο νέος αυτός δεν είχε ιδανικά, διότι έσκυψε πολύ στο χείλος των αβύσσων»

Ανδρέας Εμπειρίκος

Και πως αλλιώς να πας μπροστά όταν δεν σκέφτεσαι τον άλλον;

Όταν η προσωπική σου επιτυχία έρχεται σε άμεση αντίθεση με την ευτυχία του πλησίον σου, δεν αυτοαναιρείται ο ίδιος ο στόχος σου; Ποτέ δεν κατάλαβα πως μπορούν και κοιμούνται τα βράδια αυτοί που εκτελούν ενσυνείδητα πράξεις βλαβερές στους γύρω. Μήπως η πράξη της βλάβης είναι κάτι που σταδιακά γίνεται ασήμαντο, όπως η αίσθηση του γιατρού εμπρός στο σώμα το άψυχο;

Είναι τελικά η κακία η πανανθρώπινη αξία που λάμπει ανά τους αιώνες;

Ίσως ακούγονται δήθεν χριστιανικά/δήθεν ιδεαλιστικά/λιγάκι δήθεν όλα αυτά.

Αλλά η βλάβη πληρώνεται πάντα με μεγάλο επιτόκιο.

Σκηνή πρώτη: πολιτικός που παίρνει μίζες/κανάλια/εξεταστικές/αθώος.

Σκηνή δεύτερη: επιχειρηματίας που μολύνει/δικηγόροι/μάρτυρες/αθώος.

Σκηνή τρίτη: παπάς που δε μετανιώνει/δεν κλαίει νυχθημερόν/δεν ολοφύρεται/αθώος.

Έξοδος: εγώ που τους ανέχομαι/εγώ που με ανέχομαι.

Αλλά και πάλι

Σταθμίζοντας τις περιστάσεις, εδώ στο χείλος των αβύσσων,

Ίσως να πρέπει να σιωπήσω,

Ίσως να μην προτάξω το δάχτυλό μου,

Ίσως να φταίνε οι άβυσσοι

Άλλωστε δεν είναι πια καιροί για υπερήρωες.