Θα πρέπει να αναθεωρήσω πλήρως τις απόψεις μου, να τι πρέπει να κάνω.

Τζ. Μ. Κούτσι

Περνώντας τα χρόνια μεγαλώνει το πεδίο του παιχνιδιού του. Τον νιώθω κάθε μέρα να λαμβάνει περισσότερες αποφάσεις στη θέση μου. Ίσως και να γίνομαι αυτός.

Μερικές φορές μιλάμε. Όχι συζητήσεις σε βάθος. Προτάσεις μικρές, άλλοτε λέξεις: σε βλέπω/ τι προσπαθείς να κάνεις τώρα/ πότε επιτέλους θα σταματήσεις/ φύγε.

Τον έχω μάθει. Τον αφήνω να κάνει του κεφαλιού του, να μου χαλάει τα σχέδια, να με βυθίζει στα μελαγχολικά νερά που τόσο του αρέσουνε. Σα να ‘ταν το παιδί μου ή να ‘μασταν ερωτευμένοι. Η συμπεριφορά του γίνεται ανυπόφορη κατά καιρούς. Διατάζει κι ακολουθώ κατά πόδας, σα μικρός υποτακτικός, σαν κατοικίδιο. Και κατά βάθος θέλω να διατάζει, να αποφασίζει και να συμπαρασύρομαι, να με φτάνει στον πάτο, να ντρέπομαι για τον εαυτό μου, γι’ αυτά που με έβαλε να κάνω.

Κάποια απ’ αυτές τις μέρες πρέπει να αποτινάξω τα δάχτυλά του από τα χέρια μου, τα μάτια του απ’ το βλέμμα του, τη μυωπία του από τα όνειρά μου τα μεγάλα.

Και να δηλώσω επανάσταση

στον φορεμένο απ’ την ανάποδη που δεν αναγνωρίζω,

στον άλλο μου εαυτό.