Ουδείς γάρ τών αφρόνων οίς έχει αρκείται,

μάλλον δέ οίς ούκ έχει οδύναται.

Επίκουρος

Σε ποιό σημείο ακριβώς πρέπει να σταματήσω και να πω: εδώ είμαι, αρκούμαι οίς έχω, είμαι ικανοποιημένος;

Είμαι σίγουρα χαρούμενος. Κοντά σε αυτό που ορίζω εγώ ως ευτυχία. Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να σταματήσω κάθε προσπάθεια για να αλλάξω, να γίνω καλύτερος; Ό,τι και να έχω καταφέρει να κάνω, να μάθω, να νιώσω, να πω είναι απλά μέρος μόνο της αλήθειας. Πρέπει να αρκούμαι στα θέσφατα της προσωπικής μου έως τώρα εμπειρίας; Γιατί, άντε, ας δεχτούμε ότι πράγματι «ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά», που λέει κι ο ποιητής. Πρέπει να καθορίζει το παρελθόν μας το μέλλον μας;

Τι γίνεται με αυτά που κάποτε λαχτάρησα και ποτέ δεν τα γεύτηκα, μ’ αυτά που ορέχτηκα και ποτέ δε μου δόθηκαν, μ’ αυτά που μου γυάλισαν και ποτέ δεν κατάκτησα. Υπάρχει κάποιος που θα με αναγκάσει να δεχτώ αυτό το κοντόφθαλμο «φτάνει πιά, έως εδώ, αρκετά»; Δεν είμαστε εν δυνάμει όλοι μας ορειβάτες του προσωπικού μας Ολύμπου;

Στο διάολο οι έτοιμες μασημένες φιλοσοφίες των άλλων, οι απόψεις τους για το σωστό, για τον κήπο της ηδονής τους, για εμένα, για τους ίδιους, για τα πάντα. Η αλήθεια μου είναι κατάδική μου και τις αρετές της προσωπικής μου μυθολογίας τις ορίζω μόνο εγώ. Μονίμως ευτυχισμένος και μονίμως ανικανοποίητος. Δε θέλω να ζήσω στο σώμα και το πνεύμα κανενός άλλου.

Νιώθω έναν μικρό θάνατο κάθε φορά που ξεχνάω ένα μου όνειρο.

Ίσως η Επικούρεια φιλοσοφία να μην ταιριάζει στους ονειροπόλους.